به پرستوهایی می نگرم که شاید آمدنت را به دریا ها و اقیانوس ها خبر دهند

تا بتوانند با خروش خود امواج مهربانی را به ساحل ابدیت برسانند..

آری

روزی تو خواهی آمد . روزی که قاصدک ها آمدنت را به یاس و اقاقی و رزها مژده خواهند داد

و شاپرک ها با تو همسرود خواهند شد

و تمام عالم در برابر تو به سجده خواهد افتاد

و زمان لحظه ای به خاطر تو خواهد ایستاد

آری

باز تو خواهی آمد  از فراسوی دورترین افق ها

از پشت غروبی آتشین

طلوعی سبز خواهی یافت

و پرده های ظلمت را پس خواهی زد

و انتظار را معنا خواهی کرد.........

«  سلام بر بهار مردمان و خرمی روزگاران »

من و تو قرن ها برای نابودی خود تلاش کردیم .خود و دیگران را استثمار کردیم دروغ گفتیم و شنیدیم .قرنها خوابیدیم .بی تفکر نفس کشیدیم .قرنها تلاش کردیم تا انروژی فرهنگی مان را از دست بدهیم.همه این بلاها را خودمان بر خودمان آوردیم .این زمان دیگر خسته ایم واقعا خسته...خالی هم هستیم .نباید سالهای آینده را بطورمار گذشته مان اضافه کنیم .دیگر نمی خواهیم خود را نابود کنیم .میخواهیم بیدار باشیم .میخواهیم برای برخورداری از فرهنگ غنی.انرژی فرهنگی مان را توسعه دهیم.

ما از این پس استثمار نخواهیم شد و کسی را هم استثمار نمی کنیم . اینها هستند خواسته های ما. که باید و مجبوریم بدستشان آوریم و اینکار را خواهیم کرد.

خواستهای من و تو بیشمار نیست تا نیرو و انرژیمان را تجزیه کند و در نتیجه موجب شود به هیچیک از آنها نرسیم .

هدف ما تنها یک چیز است:جامعه ای که شالوده اش منطبق با برنهاد های پیشرفته و روبنایش پاسدار اصول انسانی و تفکر آزاد و حامی رقابت اندیشه هاست.

شالوده و روبنای جامعه ما.انسانها را ارج میگذارد و میشناسد.آنهایی را هم که قدری از این اصول بدورند میسازد بدون انکه از میانشان بردارد !!!

من و تو تا آنزمان که به هدفمان نرسیم با آرامش بیگانه ایم و آنرا نمی خواهیم .ما با آرامش مخالف نیستیم .در حال با آن بیگانه ایم ولی آنرا هم بدست خواهیم آورد...

انسان در مرز شناخته ها و ناشناخته ها است. انسان در جاذبه ی شناخته ها جبران و در سیر ناشناخته ها ارزش میگیرد. پیر گنگ ،ارزش عالم را تعيين و با انديشه قابل تعويض ميبيند. آيا عالم ارزش انديشه ي آدمي را دارد؟ آيا آدمي وجود دارد كه ارزش انديشه را بداند ؟ در كل انسان چه ميداند ،شايد به همين دليل است كه در نزد ناشناخته ها باقي مي ماند و خاصيت خود را نمي داند.

بدين بازتاب نادان به همه چيز مي ماند،جز آنكه بايد بماند و آثار لحظه كه آگاهي به مرز ناشناخته ها و شناخته هاست را كه فر و شكوه انسان و بالاخره معناي انسان است ، طي نمايد..

" آقا پروفسور ابراهیم میرزایی "

دوست من بي شك فقدان اين اصول و گرايش ها رمز و راز ناتواني و زبوني كنوني بشر است. من با تو كه از اين گرايش ها بر خورداري و از آنها اگاهي هستم : با تو كه نيرو. تن و انديشه ات را براي رهايي به كار خواهی گرفت. با تو كه هر چه را مي خواهي انساني و براي انسان ها است .

من با تو كه در آغاز كلامم تو انايت خطاب كردم،هستم .

"آقا پروفسور ابراهیم میرزایی"

ورقهای نبشته ام ذره ای از معمای آدم در عالم است و به کوششم تا زنگارهای باقی جهل را از اندیشه ی انسانها بزدایم تا کمترین راز جهان هستی بیرنگ را بنمایم .بدین بیان و تو ای انسان که مرا در آغوش حیات خود نموده ای و به مهر پرورده ای سپاس دارم .

" نامم ابراهیم میرزایی"

"آقا پروفسور ابراهيم ميرزايي"

و چنان به نگراني و بيم ميافتند كه نسنجيده و كوركورانه بتقليد يكديگر حتي به تقليد آنانكه طعمه دريا شدند  و به هر تخته پاره سست و فرسوده ايي چنگ ميزنند و از جستجوي راه حقيقي نجات و نيل به ساحل مراد غفلت مي ورزند..

از اينرو نه تنها به دريانوردان دلير و هوشياري كه به نجاتشان ميشتابند . رو نمي آورند . بلكه قصد جان آنان نيز ميكنند ...

"آقا پروفسور ابراهيم ميرزايي"

             نبرد پادافره آتش افروزان است که راه و رسم زندگی نخواهند و فروغ اندیشه را بگسلند

دنیای روان انسان چون دریایی بی کرانه همچون پهن دشتی بی انتها و چونان کوهی سر به افلاک دارد ، در دنیای روان آدمی هیچ چیز غیر ممکن نیست و هر کاری سهل و آسان است ، تنها انسانهایی در زندگی به خواسته های ژرف خود رسیده اند که از این نیروی شگرف سودی جسته اند و صد افسوس که اینان معدودی بیش نیستند و اکثر ما آدمیان تنها به قوای جسمی و ظاهری خود تکیه زده ایم و از وجود نیروی عظیم درون خود غافلیم ...

پس روانی ناروان و ناشناخته و بیمار داریم.بیائید به یاری خود خودیاری کنیم و به نیت شناخت روح و روان به هستی هستا روان شویم و بیان یابیم.آنچنان که فرمودند : از خود سوال کنیم پیشتر از آنکه از دیگران سوال کنیم،پاسخ خود بشنویم ، پیشتر از آنکه پاسخ دیگران بشنویم،اینچنین خویشتن شناسا و روان خواهیم شد.         باشد که شایسته ردای زیبای انسانی باشیم.

"آقا پروفسور ابراهیم میرزایی"

آیا ذهن آدمیان به شناخت حقیقت تواناست؟

من از تو میگویم تو کیستی؟ تو فکری .تو انسانی دیگری؟

تو و من یکی هستیم ؟ تو و من یک فکریم ؟

"آقا پروفسور ابراهیم میرزایی"

( این زنان بودند که اولین فرمان آزادی را در سند الهی بر روی زمین خاکی امضا فرمودند )

اینجاست که تو را مسئول جهان کنونی میخوانم و پرسش های بسیار در لانه فکرم از تو دارم...

"آقا پروفسور ابراهیم میرزایی"

"آقا پروفسور ابراهیم میرزایی"